Mijn shift zit er op na een bloedhete werkdag. Een ijsje heb ik dubbel en dik verdiend.

Ik neem plaats op mijn favoriete barkruk aan de toog van Aïda en bestel een café glacé. Dat is niet zomaar een ijsje. In deze tearoom leerde ik het op veertienjarige leeftijd kennen tijdens mijn vakantiejob. De lekkernij wordt opgediend in een zilveren coupe met een zweem van ijskoude nevel op zijn huid. Buitenkant en binnenkant zijn een streling voor het oog, de inhoud voor de smaakpapillen. Het water komt me nu nog in de mond bij de herinnering aan de tijd van toen, meer dan zestig jaar geleden.

Met een duwtje glijdt de lange lepel in de mengeling van vers gedraaide roomijs en sterke koffie en vindt dan de weg naar mijn gretige tong, waar ik met gesloten ogen de delicatesse degusteer. De rilling door mijn jonge lijf doet de haartjes op mijn armen rijzen. Pure extase. Lepel voor lepel verorber ik het paradepaardje van dit theesalon, weliswaar iets duurder dan de klassieke ijscoupes, maar de moeite waard om er de ontvangen fooien zonder schuldgevoelens aan te besteden. Werken van 1 juli tot 31 augustus was hard labeur voor een jonge jobstudente.