een gans gakt zich een weg naar mijn schilderij
nochtans loopt ze niet in het landschap dat ik waterverf
maar ik voel dat ze er bij wil
een gans staat voor blijheid en beweging langs het zielenpad
nochtans loopt ze niet in het landschap dat ik waterverf
deze gans laat luid en duidelijk van zich horen
een gans staat voor blijheid en beweging langs het zielenpad
ze is waakzaam
deze gans laat luid en duidelijk van zich horen
ze moedigt me aan om te vertrouwen op mijn innerlijke stem
ze is waakzaam
en herinnert me eraan dat ik er niet alleen voor sta
ze moedigt me aan om te vertrouwen op mijn innerlijke stem
als trekvogel nodigt de gans me uit om mijn dromen achterna te gaan en nieuwe horizonten te verkennen
ze herinnert me eraan dat ik er niet alleen voor sta
een gans gakt zich een weg naar mijn schilderij

Ginder verder kraaien de kippen, ongezien.
De eenden zitten hier rustig in hun tuintje.
Nee hoor, daar mag ik niet in.
De vrede niet afbreken!
Een schommel hier!
Ja, voor de mensen: WELKOM.

Ik, een vreemdeling in deze tuin.
Wat komt die hier doen of zoeken?
Iets doorbreken om zich thuis te voelen?
Nee je bent hier niet thuis!
Een weg door het doolhof zoeken.
Proberen, bekijken, kennis maken…
Vooruit, achteruit, de vlinders volgen…
Maar hoog vliegen kunnen wij, mensen, niet.
Op aarde blijven is de boodschap,
WIJ ZIJN HIER WELKOM.

Zo rustig zijn die eenden bijeen, samen een familie.
Wij praten, delen met een kopje koffie,
Zij zoeken, pikken in de grond.
Samen en zonder hond.
Ze lopen verder in de schaduw, uit het licht.
Allen uit mijn zicht.
Diskreet blijven is hun plicht…
Nu zit ik hier alleen, wetend:
Mijn aanwezigheid was storend.
Hun thuisgevoel door mij niet herkend.
Oorlog is er niet.
Alles blijft rustig.
Vlinders blijven doorvliegen.
Mijn “blijven zitten” was storend.
Ik ga terug bij de mensen…

De natuur is voor iedereen.
Zij biedt plaats aan elkeen.
Ook wij zijn WELKOM.

Haiku
gras bruin en verschroeid
alles verwoestende zon
vogels fluiten door

Rondeel
hier in de tuin
ganzen roepen luid
ondanks de hitte nog veel groen
hier in de tuin
vlinders zwieren rond
haan kraait zijn kippen bij elkaar
ganzen roepen luid
hier in de tuin

Stille getuige
Een houten bankstel
op een schaduwrijke plek.
Een armleuning ontbreekt.
Het houten bankstel
heeft een lang leven achter de rug.
Een armleuning ontbreekt.
De rugleunig is intact
ook al heeft hij een lang leven achte de rug.
Welke verhalen heeft hij opgeslagen?
De rugleuning is intact,
het onderstel is stevig.
Niets gaat hier verloren.
Welke verhalen werden opgeslagen
door het houten bankstel?
De stille getuige.

Kom
toch even
bij mij zitten
en vertel me jouw
verhaal.
Verhaal
na verhaal wordt opgeslagen
in het geheugen
van het
bankstel.

Een bank met een verleden rust
op een plek die geschiedenis ademt
waar niets verloren gaat.
Een bank met een verleden
luistert naar verhalen
en bewaart lief en leed.
Op een plek die geschiedenis ademt
rust een bank met een verleden.

Een houten bankstel
met sporen van zijn leeftijd
bewaart geheimen.

Bank in hout
Ademt geschiedenis.
Noemenswaardige verhalen
Krijgen een luisterend oor.
Stellen vertrouwen elkaar
Totaal zodat ze
Eerlijk hun hart kunnen
Luchten

De gastvrouw roept op
om ons hart te openen voor
een plek die ons uitnodigt
om stilte te ervaren
en creatief te vertalen.
De gastvrouw nodigt uit
om ons te laten verrassen
door een deel van het geheel.
Op de plek die mij uitnodigt
valt mijn oog op
een houten bankstel
De gastvrouw nodigt uit
om bij de koffie te schuilen
voor potentieel hemelwater.
Op de plek die mij uitnodigt
beschreef ik wat ik zag en dacht
met gebruik van schrijfvormen.
De gastvrouw nodigt uit
om onze verhalen te delen.