vrijdag 15 augustus 2025

Half oogst, sinds jaar en dag voor mij het ideale moment om te GENIETEN van een creatieve middag op Reedpool. Vandaag heb ik geen gelli plate, verf of penselen mee, noch papiersnippers, schaar of lijm. Ik daag mezelf uit. Er is ruimte voor iets anders. Dat is niet toevallig het thema van ‘t volgend SchrijfNest. Ik heb het draaiboek op zak maar laat het rusten. 

Schrijfgerief haal ik wel uit mijn tas. Bij de collega’s wil ik immers naar woorden hengelen die op een of andere manier betrekking hebben op de plaats waar wij vertoeven en op henzelf. Ze wonen in Vlaanderen en Brussel. Het wordt een mix van Nederlandstaligen en Franstaligen die hier RUST komen opsnuiven om straks hun creatieve oogst met elkaar te delen op een idyllisch plekje rond de HERBERG van Geneviève. Reedpool is een prachtig landgoed. Je waant je op een verlaten eiland met bomen van gezegende leeftijd die in hun schaduw een nieuwe generatie laten opgroeien. Verspreid over het DOMEIN vind je tal van planten en bloemen, waaronder blauwe regen en rozen – witte, roze en rode – die een bedwelmende GEUR prijs geven.

De creatievelingen reiken mij woorden aan die ik op post-its noteer. Ik deponeer ze op een kleine ronde tafel en geef met gesloten ogen elk woord een nummer. Ik neem pen en papier en verzin een tekst waarin ik gaandeweg elk woord in de juiste volgorde gebruik. Dàt is mijn uitdaging. Nadat ik vijf woorden heb verwerkt verlaat ik mijn schaduwrijke plek en laat mij door mijn neus leiden naar nog meer geurige bloemen. Ik kom – wat ruiken betreft – van een kale reis thuis, maar voel hoe ik transformeer in een JEUGDIGE onderzoeker die – gewapend met iPhone en een App – de naam van bloemen probeert te achterhalen. Ze zijn niet alleen kleurrijk, maar ook gezegend met klankrijke namen. 

Wat te denken van de wittte trompettabak, witte cosmos, witte hortensia en witte Haagwinde? Of de paarse schoonheden zoals stijf ijzerhard, grote hortensia, blauwe regen, petunia, vlinderstruik en paarse cosmos? Of het minuscule blauwe bloemetje dat gewone commelina heet? En dan is er nog de oranje trompetbloem, rode tuingeranium en gele guldenroede. Een gele pompoen op het terras brengt mij op het idee om het laatste kwartier op zoek te gaan naar groenten en fruit. Op weg naar de boomgaard word ik door een groep ganzen van kop tot teen bekeken. Tot mijn verrassing geven ze geen kik. Kennen ze mij nog van vorige bezoekjes misschien?

Wanneer ik voor de ingang van de kleine serre vier eieren met bruine stippen op hun witte huid in een zwarte bloempot vind, is mijn nieuwsgierigheid niet meer te stuiten. Ik voel mij een jonge Sherlock Holmes. Zonder vergrootglas ontdek ik sporen van aalbessen, ja zelfs van een wilde aardbei en een flespompoen. Tuinhuisjes volgestouwd met attributen om er te zitten en te slapen bewijzen dat hier reeds creatievelingen verbleven. Is de combinatie van kleur en materiaal louter toeval? Naast het rode duivenhok staat een rode stoel in het zonlicht te pronken. Achter het glas van het blauwe prieeltje zie ik blauwe schilderijen. Een blauwe stoel staat er discreet in zijn schaduw. Wanneer ik een groene ligstoel in het vizier krijg, verwondert het mij dan ook niet dat een van de deelnemers de omgeving van een serre aan het schilderen is met een waaier aan groene tinten aquarel. Schilderen met waterverf is voor mij nog steeds een uitdaging. De tuinhuisjes bevatten niet alleen kunstwerken maar ook een schat aan oude boeken zoals Chasse magique en Détermination rapide des variétés de fruits. Wanneer de gastvrouw met de hand de klok luidt, komt echter een eind aan mijn ontdekkingstocht. Op weg naar het dessertbuffet laat ik mij raken door de kunst van Gudrun De Vlam, ingebed in de natuur. De handen roepen mij op tot gebed in de natuur en maken een sprongetje naar de hand waarmee ik heb deelgenomen aan de collage bij het onthaal.

Wat is mijn conclusie na deze uitdagende creatieve middag? Ik heb Reedpool op Vive Marie ervaren als een baarmoeder. In het vruchtwater ving een DUIKBOOT de COMMUNICATIE van creatieve geesten op en stuurde de energie van woord en beeld door naar het Universum. Ik voel me dankbaar.

Viviane Van Pottelberghe