Steeds hetzelfde,
nooit hetzelfde.
Nieuwjaarsbrief.
Het tafelkleed gladgestreken,
de vouwen nog zichtbaar.
Oma op haar best,
kraagje keurig.
De geur van soep,
het tikken van borden.
De jongsten zenuwachtig,
brief in de hand.
De ouders glimlachen,
wachten tot het stil wordt.
Iemand zucht,
een ander kijkt weg.
Alles samen,
elk op zijn manier.
Elk jaar opnieuw
dezelfde wensen.
Elk jaar opnieuw
de hoop dat we dichter
bij elkaar komen.

Leen Poupeye 
bij werk van Véronique Cardinael

Lutgart Verdonck schildert vanuit stilte. Voor haar is schilderkunst een vorm van meditatie: een weg naar leegte, naar het opgaan in het nu. Het penseel beweegt zonder vooropgezet plan, gedragen door aandacht en adem, zodat het schilderij zich als vanzelf ontvouwt.
Haar werk wortelt in spiritualiteit: eerst in haar christelijke opvoeding, later verdiept door boeddhisme, advaita en taoïsme. Zoals in die tradities zoekt ze al schilderend contact met de Grote Leegte, waar het persoonlijke overstijgt en een ruimer bewustzijn voelbaar wordt.
De natuur is vaak de aanleiding, maar nooit het doel. Haar schilderijen zijn geen weergave, maar een hernieuwde beleving die tijdens het schilderen ontstaat. Voor de kijker worden ze een uitnodiging om opnieuw te ervaren, vrij van categorie of benoeming.
De vormen en kleuren, vaak tinten van blauw en groen, manifesteren zich spontaan, als innerlijke landschappen, als eigentijdse geestkalligrafieën of als scrolls die zich in de ruimte ontvouwen. Ze ademen verstilling en tijdloosheid, een zachte tegenstem tegenover de snelheid en oppervlakkigheid van de beeldcultuur.
Haar werk laat ervaren hoe het zichtbare verankerd blijft in het onzichtbare, en hoe stilte de volheid van het leven kan verkondigen luid en duidelijk, zonder een schreeuw.
Tot hier: het werk als sporen van spirituele en persoonlijke weg.
En verder: de uitnodiging om te vertragen, te voelen en innerlijke ruimte te vinden.

Leen Poupeye

Waar licht en schaduw elkaar naderen
In het werk van Laurence Christiaens raakt ambacht aan bezinning. Ze creëert fragiele, haast zwevende sculpturen door te kantklossen met metaal, een eeuwenoude techniek, heruitgevonden in een hedendaagse vormentaal. Haar installaties vangen het spel van licht en schaduw: wat zichtbaar is, verdwijnt weer, wat afwezig lijkt, krijgt contour.
De sculpturen zijn niet zomaar objecten in de ruimte. Ze veranderen mee met het uur van de dag, het standpunt van de toeschouwer, de beweging van de lucht. Daarmee nodigt Laurence ons uit om niet alleen te kijken, maar te vertragen, te dwalen, te voelen.
Als psychotherapeute onderzoekt ze ook de schaduw als symbool van het onbewuste, het onuitgesprokene. Haar werk belichaamt zo de overgang van binnen naar buiten, van donker naar licht, zonder tegenstelling, maar als voortdurende uitwisseling.
Tot hier is een stil punt in de tijd.
Verder is wat in beweging komt zodra we stil durven staan.

Leen Poupeye

Bekroond met de Grolla d’Argento in Treviso – nu te zien in Sint-Kruis.
Peter Bracke’s reeks La Verità su Emanuela is een zintuiglijke ode aan de vrouw, de zon, de zuiderse zomerdagen en aan Rome, waar deze beelden ontstonden.
Bracke koos voor een poëtische omweg: geen plan, geen doel, enkel het toeval en het licht.
Met zijn camera obscura vangt hij een stad en een seizoen waarin alles lijkt te zweven: het licht, het verlangen, de herinnering. Flarden van iets dat voorbijgaat en toch blijft hangen zoals de nasmaak van een droom of een geur op een warme middag.
Zijn beelden raken aan een universeel gevoel: het verlangen naar licht, ruimte, nabijheid.
Tot hier als herinnering aan zintuiglijkheid en zomerse vrijheid,
en verder als het verlangen dat blijft nazinderen in beeld, in huid, in hart.

Leen Poupeye

Een houten trap leidde naar de immense zolder van het gigantisch kloostergebouw. Het deed me denken aan het houten laddertje uit mijn kinderjaren toen ik schatten op zolder wou ontdekken in mijn huis.

Op deze zolder stelden vier kunstenaars tentoon op vraag van de curator, Leen Poupeye. Curator is een kunstzinnig beroep. De curator zoekt plekken uit die corresponderen met de tentoongestelde werken.

In deze tentoonstelling was het verleden aanwezig, geborduurd linnen, kantklossen in metaal en katoen, het onderbewuste van de schaduw (psychotherapeute Laurence Christiaens), camera obscura beelden en draden stoffeerden een vorm van meditatie naar de toekomst.

Ik voelde hier de aanwezigheid van andere tijden, verwerkt in een hedendaagse vormentaal. Installaties van de afwezigheid van het verleden en doorgeefkanalen naar de toekomst met de boodschap: neem de tijd.

Met nostalgie verlaat ik de plek.
Gen

Een tekst van Leen Poupeye uit deze atmosfeer:

Familie
Wat overblijft
Na het afscheid
komen de verhalen los.
Geheimen die jaren sluimerden
worden zachtjes uitgesproken.
Relaties verschuiven,
de rollen herschikken zich.
Wat zwaar was, valt weg.
Wat dierbaar is,
wordt gekoesterd.
Wat overblijft
is meer dan een herinnering:
het is de draad
die ons met elkaar verbindt.

brief met kanten rand

fladderende vlinders
draaien cirkels tot
een fijn raderwerk
ze maken schakels
in groene tinten
ik kijk door de lens
en voel verbinding
tussen hemel en aarde
door het oog van de naald
zie ik hoe jij zakdoekjes
omrandt met fijne kant
tussen hemel en aarde
brengt een vlinder mij
jouw brief met
kanten rand

Viviane

ZIGZAG

Kraagje en doopkleedje,
hemd met knoopsgaten.
Koffer vol herinneringen
zoekt een weg in ’t leven.

Turend naar de zee,
voeling met leegte
in en buiten jou.

Toen de tijd rijp was
sprong je vol vertrouwen
in de overvolle wereld.

Kraag en hemd vonden
zigzaggend hun weg.

Viviane

carré

een kasteelpark
met vierkanten
en vier kanten
ik voel me niet welkom

samen met een kolonie mieren
werk ik mij over de omheining
daar voel ik me vierkant thuis
geen vierkant in een vierkant

in een vierkante tas
bezet met edelstenen
vind ik een welkomstbrief

Viviane

mijn verhaal

brief in handschrift
woord voor woord
op een doek met
omgeslagen hoek

oordelen dagen
tot ze vervagen
draai de bladzijde
om op zoek naar

horizonten voor
een levensverhaal
woord voor woord
over bevrijding

Viviane