Intro voor een REALISTISCHE roman

Kwart voor negen.
Een kwartier te vroeg bereikt Annelies Rolweg 66. Het poortje staat open. Resoluut stapt ze naar binnen. Ze wil haar date een stap voor zijn. Ze wil weten wie het is, nog voor hij of zij haar ziet. 

Wat stond er ook alweer in het Messenger bericht van haar onbekende aanbidder? ‘Annelies. Sinds ik jou voor het eerst heb ontmoet, laat jouw beeld mij niet meer los. Ik wil opnieuw de klank van jouw stem horen en mij in jouw ogen verliezen. Kunnen we elkaar ontmoeten in de tuin van Gezelle op 10 september om negen uur? Warme groet, X.’

Ze heeft de voorbije dagen haar hersenen gepijnigd om iemand voor de geest te halen van wie zij met haar charmes het hoofd op hol bracht. Tevergeefs. Met enige terughoudendheid bezweek ze uiteindelijk voor de kracht van nieuwsgierigheid.

Tien voor negen.
Ze zoekt een plek in de tuin om zich verdekt op te stellen. Haar gedachten dwalen af naar een eerder bezoek, die keer dat ze van plan was om een zwerfboek achter te laten. Ze had er een jonge man ontmoet die aan het tekenen was. Ze kon haar nieuwsgierigheid niet bedwingen, ging dichterbij en herkende de Oostenrijkse den, waaronder het borstbeeld van de dichter schuil gaat. Ze raakten aan de praat. Een hele tijd. Nota bene op de bank waar ze nu zit.

Ze heeft zich een moment afgevraagd of hij de afzender van het Messenger bericht kon zijn. Maar dat is uitgesloten. Het is niet haar gewoonte om haar naam aan de eerste de beste prijs te geven. Dat deed ze ook niet toen die knul voorstelde om haar portret te tekenen. Ze begrijpt trouwens nog altijd niet waarom ze op dit aanbod inging. Was het uit ijdelheid, uit empathie? De jongeling vertrouwde haar toe dat tekenen voor hem therapie was. Tijdens een opname in een centrum voor psychische revalidatie kwam zijn tekentalent aan het licht.

Vijf voor negen.
Het begint zowaar te regenen. Destijds ook. Daardoor vertrok de tekenaar halsoverkop. Toen Annelies verbouwereerd achterbleef schoot het zwerfboek haar te binnen. Gelukkig was het in plastic verpakt. Ze had er wel voor gezorgd dat de boodschap goed zichtbaar was: ‘Laat op de FB-groep “DE BOEKENJAGERS” even weten dat je me vond, lees en laat me daarna weer vrij. Met liefde gegeven door Annelies.’ 

Weken heeft ze uitgekeken naar een reactie op De Boekenjagers, maar die bleef uit. Ze kwam zelfs naar de tuin terug om te checken of het boek er misschien nog lag. Het was verdwenen. ‘Weerom een spelbreker’ dacht ze.

Bam.
De klok van het Engels klooster leert haar dat het negen uur is. Ze hoort een fiets remmen op de natte kasseien. Het bladerdek van de boom waaronder ze zich schuil houdt, belet haar het volle zicht op het poortje. Ze krijgt eerst twee witte sportschoenen in het vizier, dan de pijpen van een versleten jeansbroek, een rode sweater en tot haar verbijstering … blonde krullen.

Ze herkent de jonge tekenaar. ‘Dat kan niet, dat mag niet’ zegt ze binnensmonds. ‘Ik moet hier een stokje voor steken. De knaap is half zo oud als ik.’

Een wompeling blusteren

Op een ochtend zag ik een kroelewiet
aan een wrijver tussen het hoge riet.
Hij stond zich te vermogelijken
met enkele jonge knotterdijken.
Ik kuierde op blote slurpvoeten
langs de rand van de karkoeten.
Om hem niet onnodig te storen
sloop ik op hoge melattenvoren.
Groot was mijn verblazering.
Hij vlikte als een jonge haring
en knotterde als een morinneke
die last had van een katerinneke.
Wil je ooit een wompeling blusteren,
blijf dan zeker eendrachtig klusteren.
Want wie het nooit heeft geprobeerd
begrijpt niet dat je het nooit verleert.

Voor de schoolfoto
samen met mijn zus
haren netjes geknipt.
Mama naaide voor elk
van ons een jurk
met streepjes
en pofmouwtjes.
Onder het kraagje
een rij knoopjes
en wijd rokje met
een ceintuurtje
strak in de taille.
Als oudste in elk oor 
een gouden ringetje.

Gesprekken
tussen zonnebloemen
en een Teunisbloem
behoren tot ’t verleden.
Ze laten nu
het hoofd
hangen.