Van mijmeraar tot dringende hulpverlener

Ik zie haar voor de tweede avond op rij mijmeren met zicht op de tuin. Het is half zeven. Ze kijkt door een raam dat de volledige breedte en hoogte van de ontbijtruimte voor zijn rekening neemt van de B&B waar ze enkele dagen verblijft. Tussen de groene hagen en bomen die het domein afboorden ligt een partij gras dat duidelijk genoten heeft van de regenbuien die enkele weken geleden de droogte kwamen verstoren. Midden in de tuin staat een sierlijk geschoren haag, zo’n anderhalve meter hoog en drie meter lang, met aan de rechterzijde enkele druivenranken zonder druiven, een houten tafel met gekruiste poten en aan weerszijden een zitbank. Daarnaast merkt ze nog een tafel op die bij een rieten lounge zetel hoort waarin wel acht personen kunnen plaatsnemen. In de schaduw van een treurwilg wat verderop staan twee metalen bistrostoelen. Ze vormen een set met een metalen tafel waarboven ze een zwerm insecten in het avondlicht ziet dansen. In de linkerhelft van de tuin ontdekt ze een speelhoek met drie schommelstoelen, een kleine glijbaan en een trampoline die als vangnet fungeert voor enkele rijpe vruchten van een enorme appelaar.

Helemaal links nemen vijf auto’s – waarvan twee met een trekhaak voor fietsen – de vijf beschikbare parkeerplaatsen in op de grijze kiezelstenen. Dichter bij het raam gaat het grijskleurige terrein over in een tweede grasperk waarop een walnotenboom in alle glorie staat te pronken. De ondergaande zon schildert  zijn onderste bladeren in vele tinten groen en werpt de schaduw van zijn stam in haar richting tot tegen het venster. Met mijn rug naar de stam hou ik er samen met een maatje de wacht bij een licht dat overdag door zonlicht wordt gevoed en straks de kruin van onderuit zal verlichten. Toen ze mij en mijn stenen vriend voor het eerst ontmoette toverde onze scherpe snuit spontaan een glimlach op haar snoet. Nu gunt ze ons geen blik want ze is een en al aandacht voor het goudkleurig licht dat schittert in een spinnenweb. In het web ziet ze enkele waterdruppels oplichten maar geen spin. Ze weet nochtans zeker dat het web bewoond is. Al heeft ze het gisteren vernietigd, het is vandaag weer een volledig web. Ze heeft het niet zomaar om zeep geholpen, dat zou ze nooit over haar hart krijgen. Het was een daad van dringende hulpverlening. 

Ze zat ook gisteren gefascineerd te kijken naar het schouwspel dat de avondzon ten beste gaf. Een vlinder fladderde voorbij en wekte haar nieuwsgierigheid. Dacht ze dat die koketteerde met de creator van het spinnenweb? Of beeldde ze zich in dat het dartel ding zich weerspiegeld zag in enkele druppels van het web? Haar gedachtegang stokte toen het ongeluk gebeurde. De vlinder zat plots gevangen in het web. Het spartelen met haar vleugels bracht geen soelaas. Als een hulpverlener repte de mijmeraar zich naar buiten, dwars door de schaduw van de boomstam en probeerde heel voorzichtig de vlinder uit haar netelige situatie te bevrijden. Toen dat lukte wachtte haar nog een delicate opdracht: verwijderen van het resterende kleverige spinrag, Vanuit een geopende hand vloog de vlinder de vermeende vrijheid tegemoet. 

16/9/2026