Week 39/2026 – creatieve oogst

Week 39 = 21-27 september 2026

Creatief project

  • Woensdagnamiddag schiep ik orde in mijn snippers en toen kreeg ik zin om twee collages te maken, telkens met een beperkt aantal kleuren.
  • Ik ging op FB in op een uitnodiging van Marielle Dobbels en deelde wat spontaan bij me opkwam.



woord voor woord 
onthouden wat je hoort
iemand het woord geven
en woord houden
woorden tellen
op woorden letten
je woord geven
en nooit terugnemen
spelen met woorden
creatief verwoorden
wat in je hart opborrelt

vier dames niet zo jong maar koket
kregen een foto in de gazet
via een omweg
waren ze op weg
naar een congres rond vuile janet

in Rome, de jaren stilletjes
slaakten vier vrouwen plots gilletjes
vanonder hun hoed
een auto deed toet
en dat gaf hen voorwaar rilletjes

  • Vrijdag vond #schrijver 04 plaats, begeleid door Tanja Verhelst. Ik maakte een lijstje van mogelijke lijstjes en werkte er dan eentje uit: welke kledij hangt aan een kapstok in mijn slaapkamerkast?
  • Een blauw kleed met witte verticale strepen om slanker te lijken; ik heb het nooit gedragen. Ik ben nooit slank genoeg geweest.
  • Een fel blauwe broek met een luchtige bloes in tinten licht blauw en dito sjaal. Wanneer ik die combinatie draag voel ik mij zo licht als een vogel.
  • Een beige jurk met bruine prints. Ook al is het mouwloos, ik draag het in de herfst omdat ik mij dan met de natuur verbonden voel.
  • Een groene broek en bloes, allebei licht van kleur en stof. In deze outfit voel ik mij een uit de kluiten gewassen grasspriet.
  • Een mouwloos zwart kleed met V-hals en een rok met diverse lagen van verschillende lengtes die ik liet zwieren op een avondfeest. Ik koester het als herinnering aan het huwelijk van mijn zoon. 
  • Er hangt nog meer kledij aan kapstokken in mijn slaapkamerkast, te veel om op te noemen. Heel wat draag ik al lang niet meer maar bewaar ik omdat ik er geen afscheid van kan nemen. Haal ik er nu en dan eentje van tussen, dan mijmer ik over het verleden. Het helpt mij om mijn geheugen op te frissen. 
  • Een kledingstuk maakt hierop een uitzondering. Het omvat verleden, heden en toekomst: een lang rood kleed dat ik tijdens de solden in een winkel met design spullen ontdekte. Ik kon niet aan de verleiding weerstaan en droeg het voor het eerst toen ik rond mijn vijftigste een vierjarige opleiding afrondde. Het komt regelmatig uit de kast wanneer ik samen met mijn man thuis het oude jaar uitwuif. Ik wil het dragen wanneer ik mijn laatste adem uitblaas.

Op uitnodiging van Ann vergezelde ik haar zaterdag naar Mémoire De Fille van Judith Godrèche in de Lumière.

Judith Godrèche is een uitgesproken stem in het Franse #MeToo. In 2024 stond ze op het podium van de César-uitreiking en schudde de zaal wakker met een memorabele speech: ze vroeg de verzamelde filmwereld waarom er nog steeds zo veel onrecht geaccepteerd wordt. Met Mémoire De Fille zoekt ze een antwoord: ze onderzoekt hoe stilte, schaamte en pijnlijke herinneringen een blijvende impact hebben.

Voor haar tweede langspeelfilm verfimt Godrèche de autobiografische roman van Nobelprijswinnares Annie Ernaux. Die brengt de auteur terug naar de zomer van 1958: de zomer waarin ze haar eerste nacht met een man beleefde. Een gebeurtenis die haar lichaam en haar leven blijvend zou tekenen. Wat begint als een verhaal over verlangen en vrijheid, ontvouwt zich langzaam als iets veel duisterders.

Voor de hoofdrol koos Godrèche haar eigen dochter Tess Barthélémy. Een keuze die de film een laag geeft die je niet in het scenario vindt, maar wel voelt in het beeld. (Bron: Lumière)


Ik las vorige week in:

  • Wat ik haar niet vertelde van Sigrid Bousset over schrijver Ivo Michiels (1923-2012) in het kader van de biografie groep. Ik lees dat boek op mijn eReader.
  • De promotie van Herman Brusselmans. Ik las het uit.

27 september 2026

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *