een bliksem bladeren 
rood cadmium oker geel 
met een sprankeltje groen
mijn versleten ogen volgen
dwarrelende lichtgewichten

bij elke fluistering van de
aarde vang ik vleermuizen
blij als een veulen blaas ik
zonder schroom of groom
vogels de lucht in als een
spel uit mijn herinnering

ik spits de oren kijk om en om
krijg twee ruiters in het vizier
man zwiept een kind in de lucht
het maakt een zachte landing
op een heuvel herfstkleuren 

een reiger stijgt met applaus
op van het mistige meer
met een penseelstreek
over de naakte ondergrond
maakt de wind een wandeling
de tijd verglijdt tot herinnering

Een zachte bries doet
lichtgewichten dwarrelen.
Een kleurrijk tapijt.

Hoedjes in alle
geuren en kleuren steken
elkaar de loef af.

Een oud nonnenklooster in Brugge
had een grote zolder vol muggen.
Er hing een habijt
sinds heel lange tijd.
Nu als kunst te koop, voor de vlugge.

met oneindig veel geduld
en tientallen meters 
ragfijn metaal
creëerde
de kunstenares
een glinsterende jurk
van hier tot verder

Haar
glinsterende baljurk
hangt op zolder
sinds hij haar hart
brak.

Op de vraag van de koningin
“Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
Wie is de mooiste van ’t hele land?”
antwoordt de spiegel van de gravin:
“O, koningin, heel mooi bent u.
Maar Sneeuwwitje op de zoldering
is duizend- en duizendmaal mooier nu!”