ONDER DE RADAR

1.
Tien uur in de voormiddag. Op dit uur van de dag is het een drukte van jewelste op de hondenweide van Ryckevelde. Bij het verlaten van de fietsenstalling, waar ik mijn tweewieler achterlaat, arriveert een groepje toeristen. Een van hen komt mij bekend voor maar ik kan mij niet herinneren waar we elkaar reeds eerder hebben ontmoet. 

Ik start mijn wandeling richting mijn oude vriend aan de rechterkant van de kasseiweg die naar het kasteel loopt. Dat doe ik al jaren waardoor ik de evolutie van ‘gevaarlijke boom’ tot ‘afgetakelde boom’ op de voet kon volgen. Na mijn begroeting zet ik mijn wandeling verder, kriskras door het bos, klaar voor mijn vooropgesteld ritueel waarvoor ik het nodige materiaal op zak heb. 

Wanneer ik halt hou aan een beuk die mijn aandacht vraagt, merk ik andere wandelaars, waaronder de ‘bekende’ van de fietsenstalling. Ook honderden meters verder zie ik dezelfde groep weer, een kilometer verder ook. Vreemd. Word ik gevolgd? Waarom? Ik heb een vermoeden en wil hen kwijtspelen. Maar hoe? Schuilen lukt hier niet, laat staan verschuilen. Ter hoogte van het kasteel gaat er mij een lichtje op. In het gebouw is het toilet enkel via een trap bereikbaar. Ik vraag aan een ober om de toegang aan de buitenkant te openen voor iemand met een beperking uit de fietsgroep die op het terras plaatsnam. Na mijn toiletbezoek verlaat ik via die deur het kasteel, zonder opgemerkt te worden door de terrasgangers.

2.
Ryckevelde heeft een waaier aan paden: natuurlooproutes, minder mobiele pad, wandel- en fietsknooppunten en mountainbikeroute. Gelukkig ben ik hiermee vertrouwd. Het kost me dan ook geen moeite om ongemerkt de fietsenstalling te bereiken en zonder pottenkijkers huiswaarts te rijden. Onderweg schiet het mij te binnen waar ik de ‘bekende’ van de fietsenstalling eerder heb ontmoet. Hij past in het plaatje van mijn vermoeden. 

Enkele weken geleden installeerde ik mij met vrienden van ‘t SchrijfNest aan twee hoge tafels op het dek van de Lamme Goedzak. Toen de trossen werden gelicht ter hoogte van de Noorweegse kaai werden pen en papier boven gehaald en gingen mijn schrijfmaatjes aan de slag met de eerste schrijfopdrachten. Hun enthousiasme wekte nieuwsgierigheid bij andere passagiers. Met goedkeuring van de kapitein zouden wij enkele schrijfsels op post-its achterlaten op diverse plekken op de boot: haiku’s en limericks. Het was de bedoeling dat onze teksten door de volgende lichting passagiers als straatpoëzie konden worden gelezen. Ter illustratie vertelde ik mijn vrienden dat ik tijdens de zomer wekelijks aan straatpoëzie doe. Op zondagochtend ga ik tussen 10 en 12 uur met bewuste aandacht wandelen in Ryckevelde. Ik laat mij dan door de natuur inspireren om elfjes of haiku’s te schrijven die ik in krijt achterlaat op houten afsluitingen en op de stam van beuken. Er ontstond aan de schrijftafels enige bezorgdheid over mogelijke schade aan de natuur, over het verstoren van het natuurlijk uitzicht en over vervuiling van het milieu. Anderen vonden deze beknopte vorm van poëzie schitterend als positieve noot in een wereld waar nood is aan positiviteit en humor. Dat geldt zowel voor de haiku’s van onze ‘boot’ poëzie als voor de limericks die vaak grappig zijn, soms met een ondeugende of verrassende pointe.

Vooraleer de boot in Damme aanmeerde, werd ik benaderd door enkele dames. Ze voelden zich aangesproken door deze vorm van creatief mijmeren op papier. Ik bezorgde hen het adres van mijn website en nodigde hen uit om lid te worden van de facebook groep, waar ik wekelijks een schrijfopdracht aanreik. Toen ik mij weer tot mijn schrijfmaatjes richtte, kruiste mijn blik die van een man … die ik mij nu herinner als de ‘bekende’ van de fietsenstalling.

3.
De schrik slaat me rond het hart. Werd ik vandaag gevolgd of was het een inbeelding of puur toeval? Was deze ontmoeting eenmalig of voor herhaling vatbaar? 

Ik zet alle ingrediënten van mijn vermoeden op een rij:

• de ‘bekende’ van de fietsenstalling is de man die mij op de Lamme Goedzak aanstaarde, dat weet ik zeker
• hij zat naast de vrouw aan wie ik de url van mijn website heb bezorgd
• misschien heeft hij mijn relaas over de straatpoëzie opgevangen
• misschien is hij geen voorstander van mijn creativiteit in Ryckevelde
• misschien wil hij mij intimideren om deze vorm van straatpoëzie te verhinderen
• misschien zal hij mij deze zomer elke zondag schaduwen in het bos
• misschien kent de vrouw aan wie ik mijn internet adres bezorgde die man
• misschien heeft hij dat aan haar gevraagd en gekregen
• misschien kent hij daardoor de agenda van de vrienden van ‘t SchrijfNest.

Dat laatste wordt een probleem want net vandaag – meer bepaald voor middernacht – zal er op mijn website een aankondiging verschijnen met informatie over de volgende uitstap van de vrienden van ‘t SchrijfNest: ‘met bewuste aandacht bomen ontmoeten’ in Ryckevelde. 

Hoe kan ik vermijden dat dit leidt tot een confrontatie met mijn vrienden. Ik adem diep in en uit om rustig te worden. Dat werpt zijn vruchten af want ik herinner me dat een van de dames met wie ik op de boot heb gesproken ondertussen lid is geworden van de facebook groep. Ik kan haar via Messenger contacteren. 

4.
Ik wil haar uitnodigen voor een gesprek. Ik hoop oprecht dat zij mij kan helpen. Ik geef mezelf een schop onder de kont want de tijd dringt. Ik stort mij weer op een beproefde methode en maak een lijstje:

• de computer starten
• Messenger openen
• woonplaatse vrouwelijke gesprekspartner opsnorren
• zoeken naar een geschikte locatie voor onze date
• een smoes met dringend karakter verzinnen
• haar uitnodigen voor een ontmoeting vandaag
• de locatie vermelden
• meedelen waaraan ze mij kan herkennen.

Dat laatste is niet onbelangrijk want ik wil daar enkel vermomd verschijnen . Op de koop toe verlaat ik mijn eigen huis niet meer zonder camouflage. Kwestie van het zekere voor het onzekere te nemen. Wie weet of de ‘bekende van de fietsstalling’ hier in de buurt rond hangt.

Geen twee zonder drie. Ik maak een derde lijstje:

• wat is het meest opvallende aan mijn uiterlijke verschijning?
• mijn witkop
• hoe kan ik dat camoufleren?
• met een pruik
• hoe geraak ik op korte termijn aan een pruik?
• eureka!

Dat ik ooit de pruik van mijn moeder zaliger vanuit emotionele overwegingen heb bewaard, dat is een meevaller bij een tegenvaller.

5.
Enkel een pruik als camouflage is onvoldoende.. Echt vermommen vergt iets meer inspanning en daarom trek ik naar mijn zolder. Net als mijn moeder kon ik het niet over mijn hart krijgen om de kist met kleding en rekwisieten van mijn vader van de hand te doen. Het houdt de herinnering aan het tweede leven van mijn vader levendig, dat van acteur in de plaatselijke toneelvereniging. 

Het is heet op zolder maar dat weerhoudt mij niet om in de kist te rommelen op zoek naar een hemd, broek, jas en een paar kousen. Met volgeladen armen trek ik naar mijn slaapkamer op zoek naar een spiegel om mij verkleed te bekijken en te keuren. Vader had een maatje groter dan ik. De kleding slobbert enigszins. Maar dat kan tellen als camouflage. Mits een paar extra zooltjes en goed dichtgetrokken veters past een paar lederen schoenen mij perfect. Wanneer ik de deur van mijn kleerkast open, schrik ik bij de aanblik van mijn spiegelbeeld. Ik herken mijn vader in zijn jonge jaren. Een hoed met brede rand en een grote zonnebril maken het plaatje compleet.

Om te checken of ik me helemaal veilig kan voelen ga ik in deze outfit de deur uit. Ik maak een ommetje in mijn buurt terwijl ik oefen om zowel mijn armbewegingen als de cadans van mijn looppas bij te sturen. Blijkbaar met succes want ik word niet herkend niet door een buurman die ik tegen het lijf loop. Ik gedraag mij als een toevallige passant en vraag hem of er in deze omgeving openbaar vervoer is naar Ryckevelde.

‘Oh, ben jij een groene jongen?’
‘Pardon?’
‘Neem jij straks ook deel aan de klopjacht op vervuilers van onze bossen?’ 
Voor we afscheid nemen, verzeker ik hem van het tegendeel. 

Groene jongens? Een klopjacht? In Ryckevelde? De vragen die door mijn hoofd flitsen winnen het bijna van de aandacht voor mijn looppas en armbewegingen.

6.
Die vragen blijven me bezig houden tot ik weer thuis ben. Terwijl ik de voordeur open, besluit ik om mijn plannen te wijzigen. Ik orden mijn gedachten met het beproefde recept, een lijstje:

• van daaruit blijf ik het grasplein in de gaten houden.
• ik annuleer mijn geplande afspraak met mijn gesprekspartner, de vrouw die ik op de Lamme Goedzak heb ontmoet
• ik gooi het over een andere boeg: ik zet een valkuil
• op mijn website plaats ik toch een aankondiging voor ‘met bewuste aandacht wandelen’ van 10u30 tot 12u30 in Ryckevelde
• plaats van afspraak zal worden meegedeeld aan wie gebruik maakt van het inschrijfformulier
• wie weet kom ik op die manier in het bezit van de coördinaten van de ‘bekende van de fietsenstalling’ en/of van een van zijn trawanten 
• aan de ingeschreven deelnemers die ik niet ken bezorg ik ‘het grasplein tussen het kasteel en de vijver’ als vertrekpunt
• aan de deelnemers die ik bij naam ken deel ik mee dat de activiteit wordt afgelast wegens onvoorziene omstandigheden
• gekleed in mijn vermomming zorg ik ervoor dat ik om 10u een van de weinige parkeerplaatsen aan het kasteel kan innemen
• ik zal mij met een rollator naar een terrastafel verplaatsen.